"Biz"im içimizde ki, sonsuzluk aşkına ne oldu? Artık, küçük şeylerin peşinde tüm ömrümüzü harcamamızın nasıl bir ahmaklık olduğunu anlamamız gerekiyor. Bir ömrü sanki sınırsız bir zaman dilimiymiş gibi yaşamak nasıl bir bilinçsizlik? Anı yaşamak adında,"biz"e ait olmayan bir felsefenin etkisinde olmamızda nerden çıktı? Yaşadığımızın hayatın ötesine bakışlarımızı dikmediğimizde elimize hiç bir şey geçmeyeceğini anlamamız için daha ne kadar zillete katlanmamız gerekiyor? Yaptığımız herşeyin karşılığını ise bir an önce elde etme aceleciği nedir?

"Biz"i kendi halimize bırakmadılar hiç. Oysa tek ihtiyacımız olan biraz kendi kendimize kalmaktı. İçimize dönmek, "biz"i "biz" yapan değerleri düşünmek ve düşünürken referanslarımızı doğru seçmek olmalıydı. Oysa ki; şu an da tamamen içimize kapandık. Enerjimizi içimizdeki mücadeleye harcayıp duruyoruz. İçe dönmek ve içimizdeki kaynakları kullanmak ile enerjimizi iç mücadeleye harcamak arasındaki farkı anlamaktan mahrumuz.
Daha trajik olan ise, içe kapandıkça yalnızlaşıyor olmamız. Yalnızlaştıkça çapımızla beraber hayallerimizde küçülüyor. Dünyaya bir iddia sunamıyoruz. Alternatif olma, farklı bir paradigma sunma yeteneğimiz köreliyor. Özne olabilecekken, edilgen bir nesne olmaya razı oluyoruz.
Neden bunların farkına varamıyoruz? İçine kapanmak ve kafamızı toprağa gömmek tarihin "biz"e verdiği sorumluluğu inkâr etmekle vicdanen rahat olabilecek miyiz? Bu süreç "biz"e dayatıldı. "Biz"im dışımızda ki dünya böyle olmamızı istedi ve bunun için gerekli olan herşeyi yaptı ama "biz" bunlar olurken ne yaptık?