"Biz" aynada kendimize bakmayı bile bilmiyoruz. Daha doğrusu nasıl bakmamız gerektiğini unuttuk/unutturdular. Kendimizle bir türlü barışamıyoruz. Çünkü aynalara küstük.
Kendimizi değerlendirirken bile, Batının referansları ile değerlendiriyoruz. Kendimizi okumayı, tanımayı unutmuşuz. Birkaç yüzyıl önce icad edilen, adına sosyal bilim denilen kavramlar bütünü ile ve bu kavramlara kendimizi sığdırmaya çalışarak bir yerlere varmak gibi bir uğraşımız var. Sanki, köksüz bir Afrika kabilesiyiz.
En az bunun kadar vâhim olan, yanıbaşımızdakilerden o kadar uzağız ki onlardan Batı olmazsa haberdar bile olamayacağız. Yüzyıllarca teşrik-i mesai ettiğimiz, bu halklarla aramıza ne girdi? "Biz" niye bu kadar içe kapandık?
Bunların cevaplarını bulmak asıl itibari ile uğraştığımız tüm günlük angaryalardan önemli olmalı. Kendimizle barışmanın yoluda yine dışarıdakilerle nasıl geçindiğimizle doğrudan irtibatlı. Binlerce Batı dillerine vakıf insan varken, yeterince Arapça, Farsça, Rusça, İbranice bilen kimsemizin olmayışının bize neler kayıp ettirdiğini bir anlayabilsek !

"Biz", aslında birbirimize benzeyen bir kütleyiz. Hep homejen olmadığımızdan, çok kültürlülüğümüzden, çok dinliliğimizden ya da çok dilliğimizden dem vuruyoruz ama aslında birbirimize o kadar benziyoruz ki; şaşırmamak mümkün değil. Aslında hayatı hepimiz aynı şekilde algılıyoruz: korkularımız ile !
Tâbii buna, birbirimizi "öteki" diye adlandırmayıda ekleyebiliriz. Tarihi bir kaç yüzyılı geçmeyenler dahi homojen birliktelikten bahsederken, binlerce yıldır aynı kaderi paylaşan "biz" ne yapıyoruz? Bu kadar mı zor beraber yaşamak? Paylaşılamayan nedir? Birimize bir şey olduğunda, diğerleri bundan kârlı mı çıkacak sanıyorlar? Hâlbuki çok basit bir gerçek var ve bu gerçek kendini o kadar tekerrür etti ki, anlamamak için ya ahmak ya da bunak olmak lazım. Bu gerçek şu: Hepimiz aynı gemideyiz ve birimiz hepimiz, hepimiz birimiz için !