"Biz" geleceğe dair umutlarımızı tekrardan yeşerteceğiz. Yeşertmek zorundayız. Kimi zaman, en büyük mutsuzluk kaynağı kimi zaman ab-ı hayat olan umut bu sefer "biz"im için olmassa olmaz bir konu.

Gelecekte var olabilmek için, kendimizi hazırlamak ve geleceğin gereklerini yerine getirmek zorundayız. "Biz"e biçtiğim vazife sadece kendi kendimizle alakalı değil. Tüm insanlığın kaderine direkt etki edecek yetenekte bir topluluğuz. Ne zaman gelecek artık "biz"im olmadı o zaman sahneye başka oyuncular çıktı. Ama sahne aynı sahne, roller ve replikler aynı roller ve replikler. Sahneyse bize ait. Her zaman olduğu gibi. Çeşitli rahatsızlıklarımızdan dolayı bir süre ayrı kalmamız bu gerçeği değiştirmez.

Tek ihtiyacımız olan, rolleri ve replikleri hatırlamamız. Çünkü, "biz" buyuz !