"Biz", beğendiğimiz veya beğenmediğimiz, benimsediğimiz veya benimsemediğimiz tüm yaşam formları ile bir mozaiğiz. Bazıları ayakkabı bağlamayı 15. asırda öğrenip, 16. asırda kendileri gibi olmayanları boğazlamaya başladığında; "biz", pay-i tahtımızın kapısını boğazlananlara açmış insanlardık.
Şu anda yaşadığımız sorunlar ise elmas gibi değerli özelliklerimizi, parlak camlarla eşdeğer sefilliklerle değiştirme ahmaklığımızından kaynaklanıyor. Bu özelliklerimize sahip çıkmayı utanç saymaya başladığımız andan itibaren kaybetmeye başladık. Kaybetmek ise giderek bir alışkanlık oldu. Alışkanlıklar ise "biz"i sefilleştirdikte sefilleştirdi ve bu kısır döngü (veya eskilerin dediği gibi fasit daire) ruhumuza işledi. Artık "böyle gelmiş böyle gider" yaşam felsefemiz oldu.

Bu bir atalet sorunudur ve döngünün kırılması tamamen bu döngü dışında kalan, döngü dışında hissiyata sahip ve döngüyü kırma iradesi gösteren insanlar sayesinde olacaktır.

Buhran girdabındayız ve nesillerdir bu girdaba çekiliyoruz. Ama girdaba direnme gücümüz olmadıkça, girdabı kontrol etmek mümkün olmayacaktır.

Oyunun kurallarını koyanlar veya yeni oyun kuranlar, bu tür bir ayrıcalığa sahip olmanın bedelini mutlaka ödemişlerdir. Bir bedel olduğunu ve bugünden yarına bir değişiklik
olmayacağını bilincinde olan fedakar nesiller sayesinde oyun kurup kural koyanlardan olmalıyız. Zira, böyle gelmiş olabilir ama böyle gideceğini kabul etmek zilletimizi yeni nesillere aktarmak ve onların geleceklerini de çalmaktır.