"Biz", herşeyi biliyoruz. O kadar ki; yorum yapmadığımız hiç bir konu yok. Halbuki, yaptığımız yorumların tek dinleyicisi de yine kendimiziz. Niye birbirimiz dinleyelim ki?
Kaç kişi fikrini bir bilgi kırıntısına dayandırıyor? Fikri dinlemek zorunda kalan zavallı ise zaten bir bilgi ve irfana dayanmayan bu yorumları da kulak ardı ediyor (haklı olarak). Keşke susabilsek. Sadece dinlesek ama içimizdeki sesten başkasını değil. Kendimizi ifade etmek için kelimeleri bu kadar yıpratmasak...Düşünsek ve düşündüğümüz gibi yaşamaya gayret etsek...Bir lisan-ı halimiz olsa...
Korkuyor muyuz acaba? Kelimeler olmadan, hâl dili yeterli olmayacak mı "biz"i, "biz"e anlatmaya. Ama niye fark etmiyoruz! İhtiyacımız olan konuşarak anlatanlar değil yaşayarak anlatanlar.
Sadece bir uğultu, bir keşmekeş şu anki halimiz. Düşünmeyi ve sonrada, dinlemeyi öğrenmeden de daha iyiye gitme imkanımız olmayacak sanki !