"Biz" yalnızlığımızdan ne kadar çok şikâyet eder olduk böyle. Şaşırıyorum ! Acaba "biz"den öncekilerde böyle miydi ? Acaba bu yalnızlık terennümü maddi gelişimimizle mi orantılı?
Hani gezip gördüğüm yerlerin neredeyse tamamının ortak özelliği bu yalnızlık sendromuydu. Kendi halinde yaşayan insan yığınlarının içinden geçip gitmiştim. Fakat, hep düşündüğüm şey, "biz"im onlardan farklı olduğumuzdu. Maalesef, "biz"imde bu tür bir kütle olduğumuzun farkına daha yeni varıyorum. (Herhalde bende yalnızlaştıkça farkına varmaya başladım.) Artık konuşacak çok şeyimiz var ama dinleyecek kimsemiz yok. Bunun nedenlerine değinmeye bir başlarsam sanırım kitaplar dolusu tezler öne sürebilirim.

Önemli olan ise benimle birlikte kaç kişi bu durumun farkında?